Enkele artikels en recensies…

Artikel in Nina naar aanleiding van De week tegen pesten in 2017

 

http://www.hln.be/hln/nl/38/Familie/article/detail/3083404/2017/02/17/Week-tegen-pesten-Het-komt-op-elke-school-voor-ook-al-beweren-directies-van-niet.dhtml

 

Recensie ‘ Het bord in de doos’

Halloweenavond.
De drie schoolvrienden Katie, Hannah en Thomas zijn alleen thuis. Het lijkt Katie een ideaal moment voor een griezelig en spannend spel. Thomas en Hannah voelen er niet veel voor, maar durven niet zomaar nee te zeggen.
Katie tovert een ouijabord tevoorschijn en samen proberen ze contact te krijgen met de geestenwereld. Zal dat lukken?

Hannah haat Halloween. Haar beste vrienden Katie en Thomas vinden het geweldig.
Op de dag voor Halloween gaat Hannah met haar moeder nog even snel een nieuwe broek kopen. Als ze klaar zijn eten en drinken ze nog wat bij een van de kraampjes. Als ze weg willen gaan komen ze nog langs een kraampje waar leuke prullaria verkocht worden, dat Katie enorm leuk zou vinden.
Voor Hannah weggaat staat er ineens iemand achter haar en schrikt ze zó enorm dat ze de heks uit de handen van de man slaat en deze in een plas terecht komt. Ze krijgt bij de aanblik ervan ineens een heel raar gevoel.

Tijdens Halloween heeft Katie een feestje bij haar thuis. Na een griezelfilm krijgt Katie het idee om een spel te doen. Hannah was doodsbang en Thomas vindt het eerst nog wel leuk maar vindt het toch ook wel erg eng worden.
Na dit spel maakt Hannah wel heel rare dingen mee. Ze wordt er letterlijk ziek en misselijk van. De moeder van Katie waarschuwt haar dat ze op zichzelf moet passen. Volgens haar zit het kwaad Hannah op de hielen. Ze gelooft er niks van, tot er steeds meer dingen gebeuren waardoor ze haar uiteindelijk wel moet geloven.
Ze vertelt het haar beste vriend, maar die gelooft haar niet.
Zal ze het kwaad overwinnen, of overwint het kwaad?

“Het bord in de doos” is een spannend boek, waar je snel in wordt gezogen. Voor je het weet, wil je het boek niet meer wegleggen. Het boek vertelt goed waarom het levensgevaarlijk is om geesten op te roepen. Iets wat ieder (puber)kind wel eens wil proberen.
Zijn jullie al nieuwsgierig?

Bron: www.bangersisters.nl

Foto Mertens“Het bord in de doos” in Het Laatste Nieuws

Bij uitgeverij Clavis is het derde jeugdboek van schrijfster Ilse De Keyzer uit Tielt-Winge verschenen: ‘Het bord in de doos’. “Drie vrienden roepen, met behulp van een ouija-bord, geesten op”, vertelt ze. “Daarna gebeuren er onverklaarbare zaken. Ter voorbereiding heb ik veel over het bord gelezen. Ik ben gefascineerd door de wereld van weerwolven, vampieren en heksen. De lezers moeten zeker geen horror verwachten. Het zijn eerder subtiele zaken die gebeuren. Al lees je het boek beter niet voor je gaat slapen”, zegt Ilse. Morgen zit ze op de Boekenbeurs. Het boek telt 125 pagina’s en kost 14,95 euro.

 

Ilse De Keyzer in Rondom Aarschot n.a.v. Week tegen Pesten

10341965_914891878531116_1463198337791124598_n

 The Book Girl over “Papieren vriendin” (http://tboekenblog.blogspot.be/)

Ilse de Keyer:
Ilse de Keyzer (1981, Leuven) is leerkracht in een middelbare school. Haar ervaringen op school inspireerden haar om een boek over pesten te schrijven. In en buiten de klas merkt ze immers dat kinderen vaak hard zijn voor elkaar en plagen kan soms overgaan in pesten. Nieuwe media maken het gemakkelijk om snel en anoniem het slachtoffer te bestoken. Eerder verscheen haar jeugdboek Harde noten.
Het verhaal:
De teruggetrokken Kaat voelt zich vaak alleen. Haar ouders lijken vooral oog te hebben voor hun nieuwe partners; de meisjes uit de klas zien haar niet staan. Ze vertrouwt haar geheimen toe aan een dagboek. De kleine geheimen: over haar moeders nieuwe vriend, over haar broer Seb, over haar overleden oma. En haar grote geheim: over zichzelf – en dat ze zichzelf af en toe snijdt.Mijn mening:
„Mijn naam is Kaat. Ik ben veertien. Bijna vijftien.”

Een heftig, aangrijpend en meeslepend verhaal. Als lezer voel je de pijn, het verdriet en de eenzaamheid van Kaat en leef je met haar mee. Vanaf het begin word ik meegenomen in het verhaal en wil ik maar één ding; het verhaal uitlezen, weten hoe het met Kaat zal aflopen. Het verhaal begint waar het boek Harde noten eindigt: Kaat werd vorig jaar gepest op school en kan nu tot haar opluchting naar een nieuwe school. Maar ook op deze nieuwe school vindt Kaat geen aansluiting bij haar klasgenoten.

„Ik hoor er niet echt bij, maar dat is al van de lagere school geleden, dus ik weet niet of ik dat nog echt erg vind. Ik vind het best zo. Ik weet niet hoe ze over me denken. Ik heb geen zin om contacten te leggen. Ja, het lijkt me leuk om vriendinnen te hebben, maar voor je het weet, moet je weer afscheid van ze nemen of merk je dat je hen toch niet kunt vertrouwen.”

Kaat’s oma is onlangs overleden, Kaat mist haar vreselijk en heeft veel verdriet. „Oma is dood, mama, oma is dood. Het was alsof het nu pas tot me doordrong, door het hardop te zeggen.” Van haar oma kreeg Kaat ooit een dagboek. Nu haar oma overleden is, besluit Kaat in het dagboek te schrijven. Het dagboek wordt al snel haar papieren vriendin, een vriendin aan wie ze alles kwijt kan; haar gevoelens, haar onzekerheid, haar verdriet.

Kaats hartsvriendin Anaïs is verhuisd naar Frankrijk en Kaat mist haar erg. Kaat heeft een geheim, een groot geheim dat ze zelfs niet aan haar beste vriendin durft te vertellen. „Een fractie van een seconde twijfelde ik om haar alles te vertellen: over mijn verdriet om oma, over hoe slecht ik soms in m’n vel zat en hoe mijn vriend de briefopener tegelijk mijn grootste vijand was. Ik kon haar niet zeggen hoe het werkelijk met me ging. Nu niet. Nog niet. Misschien zou ik het haar wel nooit vertellen. Ik voelde me een lafaard, ik vertelde mijn grootste geheim niet eens aan mijn beste vriendin.”

Alleen aan haar dagboek durft ze haar geheim toe te vertrouwen; Kaat snijdt zichzelf.

„Als ik me slecht voel, lijk ik mezelf te willen testen door uit te proberen hoeveel slechter ik me nog kan voelen. Het wordt telkens gevaarlijk wanneer ik alleen thuis ben. Instinctief grijp ik naar de scherf die ik nu al een paar dagen onaangeroerd in mijn bureaulade bewaar. Vandaag heb ik die nodig en is ze mijn houvast. Een stem in me verplicht me mijn mouw op te stropen en mezelf pijn te doen. De scherf kerft diep en ik pers mijn lippen op elkaar om het niet uit te schreeuwen. Toch wordt de pijn overtroffen door de pijn die ik voel als ik aan oma denk. Waarom kwel ik mezelf zo?”

Kaat is verliefd op haar klasgenoot Sam maar hij ziet haar niet staan. Dan vindt Kaat een briefje van Sam waarin hij haar uitnodigt om naar het park te komen. Maar is deze uitnodiging wel van Sam afkomstig?

„Zonder iets te zeggen sprong ik op mijn fiets en reed ik het park uit. Toen ik eenmaal op straat was, huilde ik zonder ophouden, maar het kon me niet schelen. Ik wilde nu geen mensen zien. Ik fietste naar het kerkhof en vroeg me af of oma me hoorde toen ik zei dat ik haar snel weer zou zien.”

Carolien Coenen over ‘Harde noten’ op ‘Leven in Leuven’

Na de echtscheiding van haar ouders verhuist Kaat met haar moeder en haar broer Sep naar de stad. Kaat, verlegen en ijverig, heeft moeite om haar draai op hun nieuwe school te vinden. Ze voelt zich een buitenbeentje en wat begint met klein pesterijen, gaat al snel over in cyperpesten. Nu is Kaat zelfs niet meer veilig voor pesterijen in haar eigen huis. Durft ze haar ouders en haar leerkrachten in te lichten? Wie zit er achter deze anonieme pesterijen en hoe kan ze een einde maken aan de pesterijen?
Dit boek belicht een thema dat voor velen jongeren herkenbaar is. Het boek is geschreven vanuit het standpunt van Kaat en leest als een trein. Verplicht leesvoer voor iedereen die ooit met pesten in aanraking is gekomen. Als gepeste of als pester. Het verhaal is vlot geschreven en je gaat helemaal mee in de leefwereld van het meisje en haar onzekerheden. Auteur Ilse De Keyzer, lerares in het Sint-Pieterscollege in Leuven, levert met dit boek een vurig pleidooi tegen pesten af. Voor lezertjes vanaf 12 jaar.